Takin' Me Down To Strawberry Fields
Interesting Links
Baramos Fan Fiction : ตราบสิ้นลมหายใจ
posted on 29 Aug 2005 20:19 by thera in worksชื่อเรื่อง: ตราบสิ้นลมหายใจ
ประเภท: เศร้าสุดๆเท่าที่บิลท์ได้ + แอบโรแมนติกเค่อะ
คู่ : KxF
ช่วงเวลา : พิธีจบการศึกษา
Note: เรื่องนี้แต่งนานมากๆ กะว่าจะเอาเข้าเทศกาลฟิคถูกระเบียบแต่แต่งไม่ทัน(แหะๆ)
ขอคำแนะนำ+ติชมด้วยนะคะ
แรงๆก็ได้ มาโซ(ฮา)
ป.ล. ได้แรงบันดาลใจจากเพลงประกอบละคร/หนังของคุณ ศิรศักดิ์ อิทธิพลพาณิชย์ "รักเธอนิรันดร์" ค่ะ
------------------------------------------------
สัญญานะ...
ไม่ว่าจะนานแค่ไหนหรือนายจะมีใครใหม่อีกกี่ร้อยกี่พันคนก็ช่าง ขอแค่อย่างเดียว...
...นายอย่าลืมฉันนะ...
.......
....
..
.
.
เสียดาย... ที่หลานอายุไม่ยืน
ในครานั้นไม่มีผู้ใดเลยแม้แต่คนเดียวที่สังเกตเห็นแววเนตรที่เจือความเศร้าสร้อยของราชินีจันทรา... แล้วใครจะรู้กันเล่าว่าที่ เฟลิโอน่า เกรเดเวล จะอายุไม่ยืนนั้นเป็นเรื่องจริง!
ภายใต้แสงตะวันที่สาดส่องผ่านม่านกำมะหยี่สีแดงสดอันเป็นสัญลักษณ์แห่งป้อมอัศวิน... เช้าวันนี้ชาวป้อมต่างตื่นขึ้นมารับอรุณด้วยความรู้สึกแจ่มใสผิดกับทุกวัน เห็นทีจะเป็นเพราะเจ้าหัวขโมยแห่งบารามอสไม่ได้มาทำเสียงโหวกเหวกโวยวายรบกวนเช่นทุกเช้าที่ปฏิบัติการปากปีจอกับเจ้าชายแห่งคาโนวาลเช่นทุกวันล่ะกระมัง?
คาโลโว้ย! ไอ้ก้อนน้ำแข็งเดินได้ หายหัวไปไหนกันวะ!
...ไม่ทันขาดคำเลยแท้ๆ...
พอไม่อยากเจอล่ะมาจริง... แต่พอเวลาจะตามหาก็ดันหายหัวไปซะฉิบ เฟรินหรือเฟลิโอน่ายังคงทำหน้าที่หัวขโมยกวนส้นได้ดีเช่นเคย แม้ว่าเมื่อวานเธอจะถูกอบรมจากพี่ผีสาวซะอ่วมก็ตามที...
ปากอย่างนี้ น่าตัดลิ้นไม่ให้พูดซะให้เข็ด บุรุษหนุ่มเจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าเย็นยะเยือกเอ่ยเสียงเรียบขึ้นมาแทบจะทันทีที่เธอกล่าวจบประโยค
ไวกว่าความคิด...
เฮอะ คิดว่าจับฉันตัดลิ้นได้ก็ลองดูสิ
ชายหนุ่มถอนหายใจด้วยความระอา หลายปีที่ผ่านมานี้เขาโดนเจ้าตัวแสบป่วนประสาทอยู่หลายครั้งจนกระทั่งเริ่มชินกับคำพูดน่าถีบและท่าทางปวดประสาทของมัน
ตามหาฉัน มีเรื่องอะไรรึไง?
ก็แค่จะถามนายว่าพักนี้ไอ้คิลมันดูแปลกๆไป นายพอจะรู้อะไรบ้างไหม?
ร่างสูงเริ่มครุ่นคิด... วันๆเขาก็อยู่แต่กับกองเอกสาร บางคืน(ซึ่งเป็นส่วนใหญ่)ก็ไม่ได้กลับไปนอนที่ห้อง แถมตอนชั่วโมงเรียนก็แทบไม่ได้พูดกับมันแล้วจะให้เขาไปรู้เรื่องที่เจ้าเพื่อนนักฆ่ามันดูแปลกๆไปได้ยังไง?
ไม่รู้สิ
ให้มันได้อย่างนี้สิ!! เฟรินตีสีหน้าเซ็งๆก่อนจะเริ่มสาธยายอีกครั้ง นายไม่เคยสังเกตเลยเรอะว่าช่วงนี้ ไอ้คิลมันถอนหายใจบ่อยๆ ชอบหลบหน้าพวก 3 สาว แถมตอนกลางคืนก็ชอบหนีออกไปเดินเล่นคนเดียวด้วยนะ
เด็กหนุ่มเจ้าของฉายาก้อนน้ำแข็งถึงกับขมวดคิ้วเรียวของตนเมื่อได้ยินสิ่งที่บุคคลตรงหน้าเอ่ยถึงเพื่อนรักของตน เจ้าคิลมันเป็นถึงขนาดนั้นเชียวเหรอ? ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวฉันจะลองไปคุยกับมันดูสักหน่อย
ในทันทีที่คาโลเดินจากไปเธอก็ปล่อยให้ห้วงจังหวะการหายใจเป็นไปเช่นเดิม... จังหวะที่นับวันจะทวีความติดขัดรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ
ขอบใจนะคิล...
นายอุตส่าห์ยอมปิดเรื่องนี้เอาไว้ไม่ให้หมอนั่นรู้ แถมยังยอมเป็นตัวล่อให้ด้วย
นาม เฟลิโอน่า เกรเดเวล คงเป็นชื่อเจ้าหญิงผู้ถูกสาป
ฉันถึงได้พบแต่เรื่องเจ็บปวดอย่างนี้อยู่เสมอ...
ทั้งๆที่ให้ตายก็ไม่อยากพรากจากใครเลย...
แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครห้ามความตายได้
------------------------------------------------
หลังจากนั้นทุกๆวันเจ้าชายแห่งคาโนวาลก็เริ่มหันมาให้ความสนใจกับเพื่อนนักฆ่ามากขึ้น... มากเสียจนตัวเขาเองยังรู้สึกว่าคิดถูกหรือเปล่าที่ยอมมาเป็นนกต่อล่อเหยื่อให้กับหมอนั่น
...ทั้งๆที่ความจริงๆแล้ว คาโลมันควรจะได้รู้เรื่องนี้มากที่สุดเพื่อจะได้เก็บความทรงจำดีๆเหล่านั้นเอาไว้...
แต่เรื่องนี้เป็นความต้องการของเจ้าเฟรินเอง ตัวเขาเองก็คงจะขัดอะไรไม่ได้...
เหรอ?
จะเก็บเรื่องเงียบเอาไว้... แล้วปล่อยให้ทุกอย่างจบเนี่ยนะ?
ตลกน่า!!!
เฮ้ยคาโล! ฉันว่าเรามีเรื่องต้องคุยกัน
ในที่สุด ณ บ่ายของวันก่อนทำพิธีจบการศึกษา... คิลก็ตัดสินใจเอ่ยเรื่องความจริงที่เขาปิดบังคาโลมาเนิ่นนานหลังจากที่โดนซักถามอย่างหนักอยู่หลายวัน
เป็นเรื่องเกี่ยวกับเฟริน
คนฟังถึงกับหูตาตั้งขึ้นมาในทันทีที่ได้ยินเรื่องราวกลุ้มใจของเพื่อน... แถมยังเป็นเรื่องที่เกียวข้องกับคนที่เขารักมากเสียด้วย
เรื่องอะไร?
เจ้าของเส้นผมดำขลับถอนหายใจออกมาเบาๆทำเอาเรื่อนผมสั่นด้วยแรงสะเทือนเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถ้อยคำที่ทำเอาห้วงสำนึกของเจ้าชายถึงกับขาวโพลน... ไม่เหลืออะไรเลย
เฟรินป่วยหนักและกำลังจะตาย
ตาย...?
คำสั้นๆที่นำความว้าวุ่นเข้ามาสู่ห้วงคิด
แกหมายความว่ายังไงนะคิล!? ไม่สามารถแม้แต่จะควบคุมกระทั่งน้ำเสียงสั่นๆของตน... หัวใจที่เคยสงบเยือกเย็นบัดนี้กลับร้อนรุ่มราวกับมีกองเพลิงมาสุมอยู่ในอก... คาโลกำมือแน่นจนกระทั่งเล็บจิกเข้าไปในเนื้อของตน
เฟรินมันหายใจติดขัดตลอดเวลาเหมือนกับว่าหายใจเท่าไหร่ก็ไม่พอ แถมยังไอเป็นเลือดจนบางครั้งถึงกับสลบไปเลยก็มี... แต่มันห้ามฉันเอาไว้ไม่ให้บอกนาย เพราะกลัวว่านายจะเป็นห่วงเลยใช้ฉันเบี่ยงเบนความสนใจให้นายสนใจฉันมากกว่ามันเอง
ทำไมแกเพิ่งมาบอกฉันตอนนี้วะ! เอ่ยจบก็รีบวิ่งออกจากห้องสมุดโดยไม่ฟังเสียงบ่นของบรรณารักษ์ไปหาคนสำคัญโดยทันที... เปล่อยให้เพื่อนนักฆ่าสับสนว่าที่ผ่านมาตนเองทำถูกหรือผิดไปกันแน่?
ฉันขอโทษจริงๆ คาโล
------------------------------------------------
พรุ่งนี้...
คงเป็นวันที่ใครๆหลายคนคงมีความสุข รวมไปถึงนายด้วยนะ... คาโล วาเนบลี
แต่เสียดายที่ยังไงฉันก็คงจะอยู่ได้ไม่พ้นฟ้าสาง
บัดนี้เฟรินได้กลับมาอยู่ในร่างที่แท้จริงของเธอเองเพราะได้ถอดแหวนที่ท่านพ่อของเธอมอบให้ออกไปจากนิ้วเรียวแล้ว
...เป็นเจ้าหญิงแห่งบารามอสและเดมอส...
ปลายปากกาที่จรดแผ่นกระดาษซึ่งเหลืองเพราะความเก่านั้นยกขึ้นมาเล็กน้อยเนื่องจากคนเขียนกำลังนึก... ย้อนไปในอดีตถึงเรื่องราวมากมายที่เธอและเขาได้ทำร่วมกัน...
ตอนที่ฉันกำลังเขียนจดหมายฉบับนี้น่ะ ฉันก็กำลังนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาอยู่นะ
ตลอดเวลาฉันมีความสุขมากจริงๆ
ทุกครั้งที่ได้หัวเราะไปกับนายหรือทำตัวกวนป่วนประสาทก็เหอะ... ฉันมีความสุขที่เห็นนายมีความสุขนะ
ยิ้มให้มากขึ้นอีกนิดเถอะ... แล้วนายจะรู้ว่าโลกมันสดใสขนาดไหน
ฉันไม่อยากได้ยินเสียงเศร้าๆของนายเลย
เหอะๆ แต่บางทีอาจเป็นเพราะฉันทำให้นายโมโหด้วยล่ะมั้ง?
เสียงไอและกลิ่นเลือดยังคงคละคลุ้งเต็มห้องนอนไปหมด... ยิ่งเวลาผ่านไปมาเท่าไหร่ก็ยิ่งดูเหมือนว่าเวลาของเธอใกล้มาถึงแล้ว....
'ขอโทษมากเลยนะคาโล... ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันก็เอาแต่ใจตัวเองมากจริงๆ
ดีแต่ทำเรื่องยุ่งให้นายร้อนใจ
แถมยังคงทำตัวเป็นผู้ชายแบบที่นายไม่ชอบอีกด้วย...
แต่นายลองคิดดูสิ 15 ปี มันก็มากเกินพอแล้วที่จะทำให้ฉันยังคงหลงเหลือความคิดอ่านแบบนี้อยู่น่ะ
ก็เลยไม่สามารถทำตัวดีๆหวานๆกับนายแบบสาวๆคนอื่นได้
แต่ขอยืนยันด้วยความสัตย์จริงและเกียรติของหัวขโมยแห่งบารามอสนะว่าฉันไม่เคยรู้สึกดีกับใครเท่านายมาก่อน...
ถึงนายจะจูบสู้พวกผู้หญิงที่เมื่อก่อนฉันเคยผ่านมาแล้วไม่ได้เลยก็เถอะ
ฮ่าๆ ล้อเล่นน่า... น้ำแข็งละลายจนกลายเป็นไอแล้วล่ะสิ?
อย่าทำหน้าเครียดไปหน่อยเลยคาโล...
ฉันพูดจริงๆนะ... มีแค่นายคนเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกถึงความผูกพันแน่นแฟ้นมากขนาดนี้...
ขนาดที่ยอมถูกจองจำไปชั่วชีวิตเลยก็ว่าได้
ถึงตอนนี้ฉันก็ยังเจ็บ... ไม่ใช่เพราะแผลใต้ตาหรืออาการป่วยที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆหรอกนะ
แต่มันเป็นเพราะรู้ว่าจะต้องจากนายไปแล้วต่างหาก
ฉันรักนายมากนะ... มากที่สุดเท่าที่เคยรักใครได้
เพราะฉะนั้นนายต้องตอบแทนฉันด้วยนะ คำขอเอาแต่ใจครั้งสุดท้ายของฉัน...
สัญญานะ...
ไม่ว่าจะนานแค่ไหนหรือนายจะมีใครใหม่อีกกี่ร้อยกี่พันคนก็ช่าง ขอแค่อย่างเดียว...
...นายอย่าลืมฉันนะ...
พอเขียนมาถึงตรงนี้เฟรินกลับไม่อาจควบคุมน้ำตาของตนไว้ได้... เพราะทันที่ที่คิดว่าเขาจะมีคนอื่น มันก็เสียดแทงเข้าไปถึงข้างในราวกับถูกเผาทั้งเป็น
ฉันเข้าใจ... อนาคตคนเรานั้นยากเกินหยั่งถึง
เมื่อวันนั้นมาถึงนายอาจรักใครอีกก็ได้
แต่ฉันขอแค่นี้จริงๆ เพราะถ้านายลืมฉัน
ฉันต้องเจ็บมากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้แน่ๆ
ฉันรักนายเหลือเกิน
จะให้ขายวิญญาณให้ปีศาจเพื่อต่อเวลาให้ได้อยู่กับนายเพิ่มขึ้นอีก 1 วินาที ฉันก็ยอม...
ทุกลมหายใจ...
ทุกส่วนของความคิด...
ฉันยกให้นายทั้งหมด
ทำไมถึงได้ทุกข์ขนาดนี้ก็ไม่รู้นะ?
อยากตายเพราะความเจ็บปวด แต่ก็ยังอยากมีชีวิตอยู่เพราะความรัก
...ทรมาณเหลือเกิน...
ฉันขอโทษที่รักษาสัญญาไม่ได้
แต่นายอย่าโทษตัวเองนะคาโล... ไม่ใช่นายที่ผิด แต่เป็นฉัน กว่าจะรู้สึกตัวเรื่องที่ท่านอาลูน่าบอกก็ไม่ทันเสียแล้ว
คนกับจ้าวปีศาจมีลูกกัน จะให้การแต่งงานข้ามพันธุ์ไม่มีผลอะไรเลยก็คงง่ายไป
อย่าโกรธเจ้าคิล... เพราะฉันเป็นคนบังคับให้มันทำอย่างนี้เอง
ฝากดูแลทุกๆคนด้วย บอกว่าขอให้มีความสุขนะ
ฉันจะนั่งมองทุกคนจากที่นี่...
ตรงนี้...
...ตลอดไป...
ลาก่อน
ด้วยรักเสมอและตลอดไป
เฟลิโอน่า เกรเดเวล
------------------------------------------------
ไม่ทันแล้ว...
มือของเจ้าชายน้ำแข็งแห่งป้อมอัศวินถึงกับสั่นระริกจนแทบไม่เหลือกำลังเมื่อเห็นร่างบางนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงที่ชุ่มไปด้วยเลือด
...บัดนี้ดวงหน้าของเฟลิโอน่าจางซีดไม่เหลือร่องรอยแห่งการมีชีวิตอยู่...
ไม่ใช่เพราะโรคร้ายที่พรากวิญญาณเธอไป... หากแต่เป็น ...น้ำมือของเธอเอง...
คาโลค่อยๆสาวเท้าเข้าไปหาเธออย่างช้าๆ และลูบเรือนผมสีน้ำตาลสวยซึ่งเปรอะหยาดโลหิตเล็กน้อยเนื่องจากแรงกระเซ็นอย่างอ่อนโยนก่อนที่หยาดน้ำใสจะค่อยๆเอ่อล้นออกมา...
ทำไม? ทำไมนายถึงไม่บอกฉัน
ไม่มีเสียงใสกวนโมโหมาคอยตอบเขาอีกต่อไปแล้ว...
เมื่อบัดนี้เธอจากไปกับผู้นำดวงวิญญาณแห่งโลกของการนิทราอันเป็นนิรันดร์
หัวใจของคาโลเหมือนจะหยุดเต้นและสูบฉีดเลือดอย่างรุนแรง ความรู้สึกขัดแย้งกันเองประดังเข้ามาอย่างรวดเร็ว ดวงหน้าคมยิ่งรูปสลักไม่เหลือร่องรอยของความสดใสเช่นคืนวันที่เคยมีเธออยู่ข้างๆ
หัตถ์ของบุรุษนัยน์ตาสีฟ้าใสค่อยๆลูบดวงหน้าของคนในอ้อมกอดอย่างแผ่วเบาราวกับกลัวว่าร่างของเธอจะแตกสลายไปต่อหน้าต่อตาหากเขาทำอะไรรุนแรงเกินไป...
ดวงตา... สีน้ำตาลใสที่เคยฉายประกายแห่งความสุขพริ้มสนิท
ดวงหน้า... เจือหวานของเธอเปรอะไปด้วยหยาดโลหิตสีสดเข้ม
...ริมฝีปาก...
ทั้งน้ำตาที่เอ่อคลอดวงเนตร... คาโลก้มลงประทับจุมพิตครั้งสุดท้ายอย่างนุ่มนวลบนริมฝีปากที่เริ่มซีดจางปราศจากสีเรื่อของหญิงสาวผู้ที่เขารักที่สุด
จูบ...
...จูบสุดท้ายที่เย็นยะเยือกไปจนถึงขั้วหัวใจและมีรสชาติของความตายแฝงอยู่...
------------------------------------------------
จบลงแล้ว...
พิธีส่งดวงวิญญาณของเดอะ ปรินเซส ออฟ บารามอส แอนด์ เดมอส
ท่ามกลางผู้คนมากมายที่ร่ำไห้... เจ้าชายคาโลกลับไม่มีแม้แต่ร่องรอยของคราบอัสสุชล
แต่เป็นเพียงรูปสลักที่ยืนนิ่งตรึงอยู่กับที่เท่านั้น
เขาเจ็บเหลือเกิน... ความเจ็บปวดข้างในมากเสียจนทำให้น้ำตามันเหือดแห้งไป
ทำไมถึงปกป้องเธอไว้ไม่ได้?
เป็นคำถามที่เฝ้าแต่วนเวียนกรอกซ้ำไปซ้ำมาในโสตประสาท...
เจ้าชายคาโล สุรเสียงแหบแห้งแต่ยังคงเจือด้วยอำนาจเอ่ยเพรียกเขาอย่างแผ่วเบา ท่านยังไม่ได้วางดอกไม้ให้ลูกข้าเลยนะ
ครับ เขารับคำอย่างละอายใจต่อผู้สูงวัยกว่าตรงหน้า ...ท่านจ้าวปีศาจเอวิเดส จะให้เขาสู้หน้าท่านได้อย่างไรเมื่อเขาเคยรับปากว่าจะดูแลเธอให้ดี...
ผมจะปกป้องเธอเอง
คาโล... อะไรที่มันผ่านมาก็จงขอให้มันผ่านไปเถอะนะ
ผมลืมเธอไม่ได้
บุรุษเจ้าของเรือนผมดำขลับพรายยิ้มแห้งๆที่ปราศจากร่องรอยแห่งความสุขขึ้นมาอย่างเบาบาง ดีแล้ว... เพราะข้าเองก็ลืมเฟลิโอน่าไม่ลงเหมือนกัน ไปเถอะ... ไปตามทางของเจ้า เจ้ายังต้องมีชีวิตอยู่เพื่อใครอีกหลายคน อย่าทำร้ายผู้คนเหล่านั้นด้วยการจมตนเองลงในกองทุกข์เลย
ความหมายของการวางดอกไม้น่ะ คือการแสดงถึงการมอบความรัก ความคิดถึงอันหวานไหวของเราให้คงอยู่เคียงกับผู้นิทราไปจนตราบนิรันดรไร้วันสิ้นสุด ไม่มีวันไหนที่คนที่ยังอยู่จะไม่คิดถึง ไม่มีวันไหนที่คนที่ยังอยู่จะหลงลืมถึงคืนวันที่พ้นผ่าน ไม่มีวันไหนที่จะลบเลือนภาพทรงจำไปจากใจ เพราะทุกการกระทำ ทุกคำเพรียกขานของผู้จากลาจะสลักลึกตรึงแน่นลงในดวงหทัยของผู้วางดอกไม้จนกระทั่งเขาจะต้องแนบนิทราตามผู้จากไปเช่นกัน
เจ้าชายคาโล... วางดอกไม้เถอะ
คาโลก้มหน้าลงมองดอกไม้ในมือของตน... ช่อบุปผางามสีขาวนวลผ่องคล้ายแสงจันทร์สวยช่อบางเล็กพอเหมาะ...
บัดนี้หลุมศพตรงหน้าซึ่งเป็นที่ทอดกายลงแนบนิทราของคนรักตนถูกประดับประดาไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์หากแต่ไม่มีดอกไม้เช่นเดียวกับในมือของเขาอยู่เลย...
...มัลเบอร์เรรี... บุปผากลีบบางอ่อนช้อยที่มีกลิ่นหอมยวนใจซึ่งบุรุษจะมอบให้สตรีที่ตนหมายปองมาเป็นคู่ชีวิต
เจ้าชายแห่งคาโนวาลสาวบาทอย่างมั่นคงหากแต่มีอาการคล้ายกับจะขาดใจเสียให้ได้ เมื่อยิ่งใกล้ที่ประทับร่างของเธอ ความรู้สึกข้างในมันก็ยิ่งล้นเอ่อ..
ชายหนุ่มค่อยๆโน้มตัวลงเข้าใกล้ผืนปฐพีที่ฝังร่างของเธออยู่และจุมพิตเบาๆบนช่อดอกไม้ในมือของตนก่อนจะค่อยๆบรรจงวางลงบนบริเวณเหนือหัวใจของเธออย่างแผ่วเบา
ฉันอ่านจดหมายนั่นแล้วนะ... ไม่มีวันหรอกที่ฉันจะรักใครได้ลึกซึ้งมากเท่านี้อีก อย่าทำร้ายจิตใจฉันด้วยคำพูดขับไล่ไสส่งของเธออีกเลยนะ
ไม่ว่าเธอจะใช้ชื่อว่าเฟรินหรือเฟลิโอน่าก็ตาม... โปรดช่วยรับรู้ถึงความรู้สึกของฉันด้วย ฉันรักเธอมากเหลือเกิน จนกระทั่งอยากให้เธออยู่ข้างๆ ร่วมเคียงบ่าเคียงไหล่กับฉันตลอดไป แต่งงานกับฉันนะเฟลิโอน่า
ไม่มีเสียงใสที่แฝงความขี้เล่นเอาไว้ในทีตอบกลับเช่นเคย... หากแต่เป็นสายลมอุ่นที่พัดมาโอบล้อมร่างของเขาอย่างแผ่วเบา สายลมที่พัดมาจากทะเลโพ้นไกลที่ใดสักแห่ง ดินแดนที่เขาอาจไม่มีวันรู้จักหรือเข้าใจได้ แต่สิ่งที่เขาเข้าใจก็คือ นี่เป็นคำตอบจากเธอที่รัก...
คาโลยิ้มกว้าง... เพราะเขารู้ดีว่าเธอจะตอบว่าอย่างไร
ขอบคุณนะ เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป
...ได้ยินเสมอนี่เธอใช่ไหม
หรือเสียงใบไม้ที่ไหวต้องลมเท่านั้น
แม้ว่าเราจะไกลห่างกัน
...แต่ในใจนั้น เราคิดถึงกันเสมอ
จะนานแค่ไหน ที่ในมุมนี้
ทุกวินาทีฉันยังคอยเฝ้า เฝ้ารอคอยเธอ
ฉันเฝ้ามองดวงดาวเสมอ
ยังเห็นเธอส่งสายตาหากันเรื่อยไป
...ฟ้าอาจจะพราก
ให้เราจากกันแต่ไม่มีวันพรากเธอนั้นจากใจฉันได้
ฉันจะอยู่เพื่อรักเธอตลอดไป...
แม้สิ้นลมหายใจ... รักเธอนิรันดร์
ทำไมมัน
น่าสงสารทั้งคาโลและเฟรินเลยอ่านะ
น่าสงสารเฟริน TT______TT เฮ้อ คนเราเนอะ....
เห็นชื่อแล้ว อึ้ง ทึ่ง ตะลึง !!! มันคล้ายๆ ชื่อ เรื่องสั้นที่ตรูแต่งส่งประกวด - -""" เหอๆ ท่าทางชื่อมันจะ น้ำเน่า + เบๆ ไป เอิ้กๆ
#1 By cherrykids on 2005-08-30 06:38