Takin' Me Down To Strawberry Fields

ขอรักแห่งสยามด้วยคน...

อันที่จริงเราไม่ได้อยากดูเลยแ้แต่น้อย แต่เนื่องจากโดนเสียงไซโคที่แว่วมาตามลมบวกกับเพื่อนสาวมาชักชวนจึงตามเฮโลไปด้วย
(ฉันไม่ได้ใจง่ายนะัย๊าาาาา)

(วันนั้น เพื่อนวิจารณ์โปสเตอร์ว่าที่ให้ผู้หญิงหันหน้าออกเพราะไม่มีวันได้รักกับผู้ชาย
นอนรักข้างเดียวข้าวเหนียวนึ่งกันไป...)

อนึ่ง... ได้ยินมาว่ามันวายนิดหน่อย
เราก็ไม่ได้คาดหวังอะไรนััก แต่พอไปดูแล้ว...

โคตรวายเลยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

นี่มันอะไรกัน! =[]=

แต่ในหนังเรื่องนี้ก็มีอะไรหลายๆอย่างอยู่
จริงๆเรื่อง โดนัท เป็นสิ่งที่รู้สึกตะหงิดๆในใจมากที่สุด

เราไม่เข้าใจว่า เขาสร้างโดนัทขึ้นมาทำไม?
โดนัทเป็นเหมือนตัวประกอบที่มีบทค่อนข้างเด่นกว่าตัวประกอบอื่นๆ
และเหมือนถูกสร้างขึ้นมาให้เกลียดโดยเฉพาะ

หรือเขาอยากให้เรื่องนี้มีรสชาติปะแล่มๆเพิ่มขึ้น?

โดนัทถูกสร้างให้เป็นคุณนายขี้วีน
เหมือนเป็นเด็กที่ต้องการเป็นศูนย์กลางของจักรวาล "ใครๆก็ต้องรักฉัน"
ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องความเอาแต่ใจ
มีตอนนึงที่บอกให้โต้งซื้อต่างหูให้ โต้งก็ซื้อให้ไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมยังมาบ่นว่าซื้อของให้เพื่อนได้แต่ซื้อให้โดนัทไม่ได้ งง... หรือเราเข้าใจผิด @_@

ความรักของโต้งและมิวเองก็ดูหวานหยดไปหน่อย
หวานเสียจนฉันผื่นขึ้น

แต่ตรงนี้ไม่ใช่ประเด็นของเรื่องที่จะพูด เพราะฉะนั้นก็ลืมๆมันไปซะ 555+

สิ่งหนึ่งที่อยากพูดถึง...
ในเรื่องรู้สึกว่าสยามช่างดูงดงามเหลือเกิน
ใครๆก็ไปสยาม

เราไม่ค่อยเข้าใจความหมายของคำพูดที่ว่า "ไปเดินสยามกัน" แปลว่าอะไร
ไม่เข้าใจเสน่ห์ของ"การเดินสยาม"ที่หลายๆคนรู้สึก

เรารู้สึกว่า สยามเป็นเหมือนลูกอมสีสวยที่รสชาติประหลาด
เวลาที่เราลองมองลงมาจากรถไฟฟ้าจะเห็นตึกแถวที่ด้านบนอีเหละเขละขละ สกปรก

...แต่ด้านล่างเป็นหน้าร้านที่สวยงามดูตามแฟชั่นทันสมัย

หลอกลวงนิดหน่อย

สิ่งเดียวที่เราชอบในสยามสแควร์คือโรงหนังในเครือเอเปกซ์

กลับมารักแห่งสยามกันต่อ

ในส่วนของสินจัยเป็นส่วนที่โดนใจมากเพราะมีอะไรคล้ายๆกับสิ่งที่เราประสบมา
ดูแล้วนึกถึงแม่ตัวเอง...

ความรักของสินจัยเป็นความรักที่ถูกมองข้าม
บางทีการที่เราทำอะไรจนกลายเป็น "กิจวัตรประจำวัน" ก็อาจทำให้ความสำคัญดูลดน้อยลงไป
จึงทำให้ถูกมองผ่าน... และบางทีเราก็อาจกลายเป็นฝ่ายที่รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาๆทั้งๆที่เราเคยรู้สึกว่าสิ่งนี้เราทำให้ด้วยความรู้สึกพิเศษอย่างไร

เวลาที่กบถามสินจัยที่เอากับข้าวกลับมาบ้านให้กบกินว่า "ลืมอะไรเหรอ"
ทำให้เรารู้สึกกลัวว่าสักวันหนึ่งเราจะหลงลืมความพิเศษของความรู้สึกไปหรือเปล่า
กับข้าวที่แม่ทำให้เรากินในแต่ละมื้อกลายเป็นเรื่องธรรมดาๆใช่ไหม

แต่สักวันหนึ่งเราก็ต้องไม่ได้กินกับข้าวของแม่อีก

ถ้าถึงตอนนั้นเราก็คงรู้สึกว่าผัดผักเป็นของพิเศษขึ้นมา...

จริงๆแล้วมีช็อตที่น้ำตาร่วงอยู่หลายช็อตแต่ลืมแล้ว... = ="

ไว้นึกอะไรออกอีกจะมาเพิ่ม