เราเตือนคุณแล้วนะ... สปอล์ยแหลก
 
 
 



trailer >> http://www.youtube.com/watch?v=9lPv1zf7GwQ


รอยยิ้มแรกของโนโซมิ คือ ตอนที่เธอหนีจากความเป็นตุ๊กตายางได้สำเร็จ (ถ้าจำไม่ผิดนะ แหะๆ)


หนังเข้ามานานมากแล้ว แต่เพิ่งจะมีโอกาสไปดู (อันที่จริงเมื่อวานก็ไปดู Valentine's Day มา ช่วงนี้กำลังเก็บสกอร์อยู่)
Air Doll เป็นหนัง 18+ ที่ฉันรู้สึกว่าฉากล่อแหลมในเรื่องนั้นดูแล้วเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกที่เศร้าจุกอก ไม่เหมาะกับคนชีวิตเศร้าหมองเท่าไหร่นะ ไม่ใช่หนังที่ดูแล้วออกจากโรงหนังจะยิ้มได้ แต่มันออกมาแล้วจะคิดมาก ฟุ้งซ่านมากกว่า 555 หนังเรื่องนี้เต็มไปด้วยตัวละครหลากหลายประเภท แต่ดูเหมือนว่าทุกคนจะมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน คือ...

ความว่างเปล่า
จะว่าไปแล้ว... ความว่างเปล่านี่เป็นสมบัติอย่างหนึ่งของคนเมืองหรือเปล่านะ


จุดเริ่มต้นของหนังเรื่องนี้เกิดขึ้นจากการที่ตุ๊กตายางของ "ฮิเดโอะ" พนักงานเสิร์ฟคนเปลี่ยวที่อารมณ์เหงาจัด อยู่ตัวคนเดียวไม่มีใครให้ดูแล ได้ซื้อ "โนโซมิ" มาใช้เป็นเครื่องคลายเหงาและอารมณ์รักใคร่ของเขา

จนกระทั่งวันหนึ่งเมื่อฮิเดโอะออกไปทำงาน จู่ๆโนโซมิก็มีชีวิตขึ้นมา
มือของโนโซมิได้สัมผัสกับหยดน้ำฝน ที่ให้เสียงดังเปาะแปะ เป็นเสียงที่ฟังแล้วเจ็บอย่างไรไม่รู้ เพราะว่านั่นไม่ใช่เสียงเวลาคนโดนน้ำฝนแน่ๆ(อันนี้อินไปเอง 5555)

ถึงจะอยู่ๆกลายเป็นคนได้อย่างไม่มีต้นสายปลายเหตุก็ตาม แต่โนโซมิก็ดูจะพยายามเป็นคนอย่างเต็มตัวให้ได้ เธอเรียนรู้การใช้คอนซีลเลอร์ปกปิดรอยต่อยางของตัวเอง และในตอนที่เป็นคน "เวลา" ก็ดูจะกลายเป็นสิ่งสำคัญสำหรับเธอไปเสียแล้ว เธอเริ่่มมีนาฬิกาเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเธออย่างเนียนๆ
ถ้าคนเราไม่ให้ความสำคัญกับเวลา เราจะยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?

โนโซมิได้ไปทำงานที่ร้านวิดิโอและพบกับ "จุนอิจิ" พนักงานที่ร้านวิดิโอ...
โนโซมิกับจุนอิจิมีความสัมพันธ์กันอย่างบริสุทธิ์ใจ โนโซมิเรียนรู้เรื่องราวมากมายจากจุนอิจิ ไม่ว่าจะเรื่องการแทนที่ของสิ่งมีชีวิต รวมถึงสิ่งที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน คือ ความรัก
จุนอิจิทำให้โนโซมิอยากเป็นคนมากขึ้นหรือเปล่า? ดูเหมือนว่าโนโซมิจะพยายามเป็นเหมือนกับจุนอิจิเพื่อเข้าใกล้สิ่งที่เรียกว่า ความรัก
ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าโนโซมิพูดจริงหรือเปล่าที่ทะเล ในตอนที่เธอ"พยายาม"จะสูดกลิ่นหายใจเข้าอย่างเต็มปอดแล้วบอกกับแฟนว่า เธอได้กลิ่นเหมือนกัน
เพราะตอนนี้โนโซมิมีหัวใจแล้ว... อย่างที่เธอบอกเอาไว้ เพราะเธอมีหัวใจ เธอถึงโกหก

ส่วนในเรื่องความใคร่ เมื่อโนโซมิรู้จักมันแล้ว เธอตีตัวห่างออกจากมัน


นอกจากนี้การที่โนโซมิได้รู้จักกับชายแก่คนหนึ่งจึงทำให้โนโซมิเข้าใจไปว่าเธอไม่ใช่คนเดียวที่เป็น"แบบนี้" แต่กลายเป็นว่าแบบนี้ของโนโซมิกับชายแก่มันเป็นคำเดียวกันแต่คนละความหมาย...
ชายแก่สอนโนโซมิ เรื่องแมลงชีปะขาว ที่กลวงเปล่าแต่เกิดมาเพื่อให้กำเนิดชีวิตอื่นๆ และเรื่องของมนุษย์ที่เปรียบได้กับเกสรดอกไม้ตัวผู้กับตัวเมียที่ไม่สามารถอยู่ได้โดยปราศจากการพึ่งพาลมหรือแมลงอื่นๆที่นำพาพวกเขาไป

ตอนไหนไม่รู้แล้วละ โนโซมิทำตัวเสมือนหนีออกจากบ้านด้วยการหนีไปอาศัยอยู่ในตู้เก็บของ ในตอนแรกๆฮิเดโอะก็ตามหาโนโซมิ แต่เมื่อเวลาผ่านไปเขาก็เลิกยุ่งกับชีวิตเธอ ในใจของโนโซมิอาจจะลิงโลดที่เธอไม่ต้องเป็นเพียงเครื่องระบายความใคร่ของใครสักคนแล้ว

จนกระทั่งวันหนึ่ง โนโซมิมาทำงานที่ร้านวิดีโอและฮิเดโอะก็มาเช่าหนัง!
ดูเหมือนว่าโชคจะเข้าข้างโนโซมิที่ฮิเดโอะไม่ได้มองหน้าเธอเลย แต่กลับกลายเป็นว่าเจ้าของร้านวิดีโอดันรู้ว่าโนโซมิเคยอยู่กับฮิเดโอะมาก่อน

เธอโดนแบล็กเมล์
ถึงโนโซมิจะหนีจากฮิเดโอะมาได้ โนโซมิก็ยังคงเป็นเครื่องระบายความใคร่อยู่ดี

ในวันหนึ่ง... โนโซมิได้ยินเสียงเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์ดังมาจากชั้นบน
ฮิเดโอะร้องเพลงให้กับโนโซมิ?

โนโซมิอาศัยช่วงที่ฮิเดโอะลงมาเข้าห้องน้ำที่ชั้นล่างและเธอวิ่งขึ้นไปชั้นบน โนโซมิพบตุ๊กตาผมยาวอีกตัวนอนอยู่บนเตียง
นั่นคือ โนโซมิอีกคน...

แล้วฮิเดโอะก็กลับขึ้นมาโป๊ะเชะกับโนโซมิว่ะ เขาตกใจที่โนโซมิกลายเป็นคนได้ แต่โนโซมิโกรธ
ความโกรธของโนโซมิคืออะไร?
เพราะเธอเป็นแค่ตัวแทนของโนโซมิตัวจริงที่เป็นแฟนเก่าของฮิเดโอะ เธอไม่จำเป็นต้องมีความรู้สึกหรือมีหัวใจ ฮิเดโอะต้องการอะไรก็ได้ที่ดูเหมือนจะมีร่างกายที่คล้ายผู้หญิงเท่านั้น?


ในฉากที่โนโซมิอยู่ในน้ำ ตอนแรกเธอยังลอยละล่องอยู่...
แต่เมื่อเธอเริ่มมีหัวใจ กลับกลายเป็นว่าร่างของเธอจมดิ่งสู่่เบื้องลึก



ส่วนที่เล่านี่ก็ยังไม่ได้พูดถึงฉากคลาสสิกนะ... ขอเว้นเอาไว้แล้วกัน ดูแล้วนิ่งอึ้งดีอะ

จุดเด่นของเรื่องนี้เรียกได้ว่า ฝีมือของแบดูนานี่กินขาดจริงๆ เราเห็นพัฒนาการที่ชัดเจนจาก"ตุ๊กตายาง"กลายมาเป็น"สิ่งมีชีวิต"และจาก"ขยะเผาไม่ได้"คือ"ขยะที่เผาได้" เรารู้สึกว่าเค้าเป็นตุ๊กตาจริงๆ แอบนั่งนับเวลาที่เค้าลืมตา เป็นคนที่กระพริบตาน้อยมาก
อีกสิ่งที่คลาสสิกมากๆในหนังเรื่องนี้ก็น่าจะเป็นความเป็นญี่ปุ่นล่ะมั้ง ดูแล้วฉันรู้สึกได้ว่านี่คือสังคมจริงๆของเขาที่กำลังเป็นอยู่เลย ทั้งวิธีใช้ชีวิตและความกดดันที่มันแสดงออกมา... หนังอธิบายตัวเองได้โดยไม่ต้องมีคำพูด จะว่าไปแล้วคงต้องยกย่องว่าญี่ปุ่นเป็นชนชาติที่สร้างหนังแบบนี้ได้เก่งมากๆ (แนวนิ่งสงบสยบความเคลื่อนไหว)

เรื่องนี้เป็นผลงานกำกับของ ฮิโรคาชุ โคเรเอดะ ผู้กำกับ Nobody Knows จ้ะ ถ้าจะไปดูหนังเรื่องนี้ ขอบอกว่าต้องใช้ความตั้งใจดูจริงๆ เพราะมันนิ่งสงบแบบวิถียุ่นแต่ดูแล้วทึ่ง ดีแต่ดาร์ก ดูมีอะไรที่เป็น Symbolic เยอะ แต่ฉันง่าวเลยอาจจะเข้าไม่ถึงในหลายๆเรื่อง เก็บมาเล่าไม่หมด 555


ใครดูแล้วก็มาคุยกันหน่อยนะ อยากฟัง :)


Comment

Comment:

Tweet

ซึ้งมากๆ ครับ

#4 By คนครับผม on 2010-03-10 23:39

เรื่องนี้
เหงา บาดลึกจริงๆ

ผมก็เขียนไว้ใน blog เหมือนกันไปดูได้ครับ

#3 By juthas on 2010-03-06 13:18

เหงาจริง

ผมรู้สึกว่าผู้กำกับมองชีวิตมนุษย์เป็นเหมือนมดตัวหนึ่ง ยิ่งในบทสรุปสุดท้ายที่โนโซมิจ้องมองขยะที่เผาได้(หรือเผาไม่ได้หว่า) ยิ่งทำให้ผมตีตัวออกห่างจากความสัมพันธ์ของตัวละคร

เหมือนผู้กำกับจะพยายามบอกว่า ชีวิตที่เราว่าสำคัญ ก็ไม่ได้มีความหมายอะไรในท้ายที่สุด

ปล สงสารนางเอกจริงๆ กะพริบตาได้น้อยมาก 55+

#2 By เหมนันต์ on 2010-02-26 12:52

ฮ่า ตามมาเม้น
มึงทำให้กุอยากดูจัดๆ ลืมไปเลยว่าคนกำกับโนบอดี้ งี้ยิ่งพลาดไม่ได้

#1 By alamode on 2010-02-24 11:52