วันเสาร์ที่ 3 มิถุนายน 2553 เวลา 21.18 น.



สองขาของเราเริ่มสั่นกระตุกจากความร้อนใจที่เหตุการเดินทางมีอันต้องมาผิดแผนเสียนี่...
รถทัวร์สายกรุงเทพ - เชียงรายกำลังจะเคลื่อนตัวในเวลาไม่กี่อึดใจนี้แล้ว



จากที่ตั้งใจว่าจะมารอรถทัวร์รอบ 22.30 ที่สถานีหมอชิตแบบสบายอารมณ์ แต่พี่สาวคนขายตั๋ว
ก็แนะนำให้ขึ้นรถเที่ยวนี้แทน
(ตอนนั้นเราก็บ้าจี้เชื่อไปด้วยเนอะ... จริงๆจะรอต่อไปเขาก็คงไม่ว่าอะไร เหอๆ)
แต่เพราะรถออกตัวเลทไปมาก ก็เลยทำให้เรามีเวลาไปนั่งอืดๆอยู่ในรถทัวร์ พักให้หายเหนื่อยถึง
20 นาทีแน่ะ...

(ขึ้นรถมาก็ดูมิวสิควิดิโอลูกทุ่งกันแบบขำๆ เนื้อหามันฮาน่ะคุณ)

 

(รถทัวร์คันข้างๆที่ออกตัวไป ถ้าเข้าไปนั่งคงรู้สึกเหมือนโดนจับตัวไปทดลองวิทยาศาสตร์น่าดู!)

 

นั่งเพลินๆไม่นาน ก็ได้รับแจกกล่องอาหารว่างที่มีผ้าเย็นแถมมาให้ 2 อัน กาแฟซอง
(แต่ไม่มีน้ำร้อนและแก้ว?) และแยมโรล

(อืม... แพคเกจเรียบๆแต่ดูดีใช้ได้นะจ๊ะ มีขนมปังที่ประทับตาบขส.เองด้วยล่ะ)


แต่เมื่อเย็นเราเพิ่งกินพิซซ่าไป เลยจุกเต็มที่ ของพวกนี้เลยกะว่าจะเก็บไว้ประหารวันต่อไปแทน



สำหรับการเดินทางครั้งนี้เกิดขึ้นเร็วมาก เรียกได้ว่านัดกันวันอังคาร ไปเจอกันวันอาทิตย์
มีจุดมุ่งหมายอยู่ที่บ้านแม่จั๊ว อ.เด่นชั้ย ตั้งใจจะไปสัมภาษณ์คุณลุงท่านหนึ่งเพื่อทำงานเขียนสารคดี
ซึ่งคุณลุงท่านนี้เราก็เคยคุยโทรศัพท์ด้วยเพียง 2 ครั้ง
ครั้งแรก - ติดต่อสัมภาษณ์
ครั้งที่ 2 - โทรย้ำก่อนออกเดินทาง ว่าพรุ่งนี้จะไปหานะจ๊ะ


จริงๆแล้วก็เรียกได้ว่าบ้าพอสมควรเลย... เหอๆ ต้องขอบคุณไอ้นิก เพื่อนอีกคนของเราที่ยินยอม
(อย่างสมัครใจหรือเปล่า ไม่แน่ใจ...)ไปตายเอาดาบหน้าด้วยกันในฐานะตากล้อง


พอขึ้นรถก็นั่งเมาท์กันไปสักพักก็หลับไป รู้ตัวอีกทีมาอยู่่จุดพักรถแล้ว... แถมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เราไม่ได้ซื้อ
ของฝากอะไรเลย กากจริงๆ
ของฝากก็เลยซื้อกันที่นั่นแหละ โมจิทั่วไทยนั่นเอง


ทุกอย่างก็ค่อยๆดำเนินไปอย่างที่มันควรเป็นแหละ พักรถเสร็จก็ขึ้นรถ ขึ้นรถแล้วหลับมาจนถึงเด่นชัย
กว่าจะรู้ตัวอีกที... บัสโฮสเตสเดินมาสะกิดเพื่อนเราให้ลงได้แล้ว
ตอนนั้นก็ทั้งมึนทั้งงง คนเพิ่งตื่นอะนะ เลยรีบๆหยิบของกันทั้งคุู่ กลัวคนขับรถพากไปแอ่วเชียงฮายด้วย
พอลงรถทัวร์ปุ๊บก็เจอแต่ถนนเวิ้งว้างเลย...

มองซ้ายถนน มองขวาก็ถนน
ข้างหน้ามีร้านค้าประปรายก็จริง แต่ ณ ขณะนั้นที่อ.เด่นชัย เป็นเวลาตีห้าครึ่ง...
จะมีก็แต่พระอาทิตย์ที่ตื่นมาโปรยยิ้มให้ท้องฟ้าเป็นสีชมพูอินเลิฟ


แต่ยังไม่ทันได้ประมวลผลความวิกฤต มอเตอร์ไซค์รับจ้างโผล่มาจากไหนไม่รู้... สะกิดๆ ไปมั้ยๆ

กว่าจะรู้สึกตัว เราก็ขึ้นไปนั่งแหมะบนมอเตอร์ไซค์ให้ลมหนาวๆปะทะตัวเล่นแล้ว ลมโคตรเย็น
แต่เย็นเท่าไหร่คงบอกไม่ถูกเพราะร่างกายไม่ได้ติดตั้งเทอร์มอมิเตอร์มาด้วย 55
เอาเป็นว่าเด่นชัยยามเช้ามันหนาวพอที่ทำให้เราเห็นกลุ่มหมอกลอยต่ำปกคลุมทิวเขาที่อยู่ไกลลิบๆ
ออกไป ในขณะที่พระอาทิตย์กำลังโงหัวขึ้นจากเตียง


 

 

เสียเงิน 60 บาทไปแบบไม่ทันตั้งตัว แต่เอาเหอะ สภาพแบบนั้นเราไม่มีวันตามหาบ้านคุณลุงได้เลย
จริงๆที่พี่มอเตอร์ไซค์มาสะกิดก็ถือเป็นบุญพาวาสนาส่งประการหนึ่ง ตัวเรากับไอ้นิกเองก็ไม่เคย
มาเหยียบบ.แพะหินร่้องเลยสักครั้งในชีวิต การมาถึงหน้าบ้านคุณลุงในเวลา 15 นาที แบบชิลๆถือได้ว่า
อัศจรรย์มากๆ

แต่พอเดินไปถึงหน้าบ้านลุงนั่นแหละ เพิ่งนึกขึ้นมาได้

 


...โมจิเราไปเที่ยวเชียงรายแล้ว!

 

 

เดี๋ยวมาต่อนะจ๊ะ ช่วงนี้แรงน้อย งานเยอะ พิมพ์ไม่ไหว เหอๆ

Comment

Comment:

Tweet

คุณ เหมนันต์ - ขอบคุณค่ะ big smile
น้องกรี - อันนี้ไปส่วนตัวน่ะ ไม่เกี่ยวกับธีสิส เป็นโครงการค่ายนักเขียนจ้ะ ไปเก็บข้อมูล

#3 By กุ้ง on 2010-07-15 21:14

ไปทำงานทีสิสเหรอคะพี่ ==
ดูทรหดมาก

#2 By giri on 2010-07-08 19:35

ฟ้าสวย

#1 By เหมนันต์ on 2010-07-08 15:03