Takin' Me Down To Strawberry Fields

 

ไม่ได้เขียนบล็อกมานานมาก

5 เดือน+(นับจากครั้งสุดท้ายตอนละคร ซึ่งไม่เรียกว่าเขียนด้วยซ้ำ ฮ่าๆ)

 

อันที่จริงแล้วอาจจะเป็นเพราะเราเลือกบันทึกลงสมุดแทนเหมือนเดิม

แต่ช่วงนี้ก็งานยุ่งมากจนไม่ได้บันทึกอะไรเหมือนกัน

 

 

ตอนนี้ความกดดันเริ่มมาเยี่ยมทักทาย

มันรู้สึกกลัว  ยิ่งเราอายุมากขึ้นก็ยิ่งกลัวจะผิดพลาด

กลัวการกลายเป็นภาระ

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับเราในตอนนี้เป็นเรื่องของอนาคต

 

การไม่รู้จักตัวเองเป็นเรื่องอันตรายมาก ทั้งๆที่เราก็ตื่นมาเจอหน้าไอ้คนนี้ในกระจกทุกเช้า

อยู่กับตัวเอง 24 ชม.ตั้งแต่เกิดแท้ๆ(แล้วใครมันจะไม่อยู่วะ?)

 

เรารู้ว่าชีวิตที่ใช้อยู่ตอนนี้มันไม่เต็มที่มากๆ

มันกลวง... ก๊องแก๊ง

งงเหมือนกัน  ทำไมเรียนดีไซน์แล้วถึงได้ไร้ความทะเยอทะยานขนาดนี้

ชีวิตกับไอดี.. เรายังอยากดีไซน์ได้ ดีไซน์เป็นอยู่นะ

แต่ทำไมมันเหนื่อยและรู้สึกว่างเปล่าได้ขนาดนี้ไม่รู้

 

พอยิ่งรู้สึกว่ากลวง  แต่เห็นว่าอนาคตข้างหน้ากำลังไล่เข้ามา..

มันยิ่งเหนื่อยหนักเลย

 

เราเป็นใคร เราจะทำอะไรให้ไม่เสียดายเวลาดีวะ?

 

จริงๆ เรายังอยากเรียนรู้อยู่นะ

แต่ไม่ใช่ที่นี่  อยากไปที่อื่น

แต่เราในตอนนี้เหนื่อยหน่ายมาก  และไม่มีแรงเพียงพอจะทำอะไรไหว

ถึงไปเรียนรู้ที่อื่นมันก็คงไม่ได้อยู่ดี

 

เวลานี้เราควรเชื่อในอะไรวะ

เมื่อก่อนมั่นใจว่าตัวเองอยู่กับการวาดรูปแล้วมีความสุขที่สุด

แต่พอเวลาผ่านไปมันก็ไม่ใช่  เราไม่มีมันก็ได้

เราไม่รู้ว่าควรจะศรัทธาในอะไร  เพราะเราไม่เชื่อในตัวเอง ณ ตอนนี้

 

ความอดทน มันไม่พอ

มันต้องมีอย่างอื่นอีก

ถ้าเราไปเรียนตปท. เราต้องทะเยอทะยานกว่านี้มากๆ

ซึ่งเรารู้ตัวเองว่าเกลียดการแข่งขัน และในปัจจุบันนี้ก็ยังไม่เป็นโล้เป็นพายซักอย่าง

 

เฮ่อ..............

อายุ 22 ปี 20 วัน

แต่ยังไม่มีแก่นสารอะไรในชีวิตเลย

 

 

 

เจ็บปวดว่ะ